ساکنان دریا بعد از مدتی صدای امواج را نمی شنوند.....و چه تلخ است قصه ی عادت...

ما غیر فعالیم ، تا زمانی که انسان احساس کمبود وقت نکند تلاش و حرکتی انجام نمی دهد ، به همین دلیل ساحران پیشنهاد می کنند از تفکر مرگ برای رهایی از تفکری که تغییر را به فردا موکول می کند استفاده شود ، توجه به این مورد که وقت نداریم و هیچ نیرویی نمی تواند تضمین کند لحظه ای دیگر زنده ایم ، پس شایسته است آخرین نبرد ما بر روی زمین شایسته ترین آن باشد.

یه روزی خوندم نباید نگران بود, به خودم گفتم چه ایده ی جالبیه , آدم نگران نباشه خوبه ولی خیلی سخته این همه چیز وجود داره که آدمو نگران می کنه ....

امروز فهمیدم اصلا نیازی نیست نگران بود ...

وقتی به تغییر فکر می کنید هزاران فکر به سرعت به شما هجوم می آورند و مشکلات و بهانه ها و نمی توان ها و شکست ها را گوشزد می کنند.....هیچ مشکل یا بهانه ای جز در ذهن شما وجود ندارد......وقتی با مبارزه بر این فکرها پیروز می شوید و قصد می کنید دست به عمل بزنید متوجه می شوید دیگر عملی وجود ندارد....حقیقت مبارزه فارغ آمدن بر تفکر زائد بود.

ذهنت را روی آنچه تو را به مرگت می پیوندد متمركز كن . بدون كمترین افسوس ،‌ بدون كوچكترین غم ، ‌بدون كوچكترین نگرانی ذهنت را روی این مطلب متمركز كن كه وقت نداری ، و بگذار اعمالت در نتیجه آن انجام شوند ،‌ بگذار هركدام از اعمالت آخرین نبرد تو در روی زمین باشد . فقط در این شرایط است كه اعمالت از اقتدار كامل برخوردار خواهند بود . در غیر این صورت تا زمانی كه زنده باشی بزدلانه عمل خواهی كرد .

آموزه ای پدید آمد و باوری در کنارش : همه چیز پوچ است ؛ همه چیز یکسان ؛ همه چیز رو به پایان

هيچ وقت به گمان اينكه وقت داريد ننشينيد ، زيرا در عمل خواهيد ديد كه هميشه وقت كم و كوتاه است

افراطی ترین صورت هیچ انگاری می تواند این دیدگاه باشد که همه باورها ؛ همهء چیزی را حقیقی انگاشتن ها لزوما" به خطا می روند ؛ به این علت ساده که هیچ دنیای واقعی در کار نیست . چنین است یک ظاهر دورنمایی که از درون ما سرچشمه گرفته است